Eens even bellen, ik ben aangemeld voor operatie, maar het kan onder lokale anaesthesie, wanneer zou ik dan aan de beurt kunnen zijn?

 

Goh, u staat nog niet in de planning..

2 uur later telefoon

 

Hmm nuchter, ik hoefde toch niet nuchter te zijn voor de ingreep..? Nou ja, dus toch wel..

 

Vanmorgen uit bed gerold (veel te vroeg) heel nuchter...naar het ziekenhuis gereden, manlief door naar zijn werk..ik om 7.50 present.

 

Verpleegkundige vlot met opnamegesprek, Janine en Gerja op de IPAD aan het wordfeudten..de co die mn longen en hartje beoordeelde, de zaalarts en zelfs de chirurg, allen verschenen ze aan mijn bedje..

 

Ik was me daar bijna Patiënt (en als ik ergens de pest aan heb!!)Wel heel secuur, extra controle, toch nog een beschuitje en helder vloeibaar tot 2 uur voor de operatie (dat betekent ´nuchter´ tegenwoordig, dus niet meer vanaf 24 uur ´s nachts drooggebekt tot aan de ok!)

 

De ingreep zelf was te doen, wel wat piene, maar er zijn ergere dingen..

 

Ik vond/vind de vermoeidheid erger, het zo afgeragd moe zijn van te vroeg opstaan, wachten, dan dit dan dat..

 

Vandaar dat ik zo snel mogelijk naar huis wilde, maar dat was niet zomaar ok (de chirurg vond dat ik weg mocht, op de afdeling moest er nog van alles gecontroleerd...ik geloof dat ik de APK voor minstens een JAAR weer binnen heb)

 

Wel een veilig idee, ik herinner me nog van jaren geleden dat je maar af moest wachten wie er op de OK met het mes stond te zwaaien, want die persoon zag je voor de ingreep niet..

 

(ik voelde me dan echt een ´onderwerp´ op de lopende band (OK tafel)...dus er is vooruitgang in t zaikenhus..)

 

Ik denk eerder dat ze een beetje ´bang´ van mij waren, die tante die even denkt binnen te fietsen een PAC (port a cath)- waarschuwing: bloederige beelden!- te halen en op de fiets snel weer terug naar huis spoedt

 

Dus ik moest paracetamollen slikken, rustig aandoen, nog een uurtje blijven enz enz..

 

Maar HIJ (de porth a cath) ZIT (en gevonden binnen tien minuten ipv een uur, zoals de vorige keer dat ik een subclavia kreeg) ..

 

Nu eerst maar vroeg onder de wol en uitrusten!! En wie weet kan dit weekend het infuus in de PAC..! Geen bloedbaden meer met prikken..joechei!

 

(en die foto´s.... die ik beloofde, die krijg ik niet geupload hier, dus wie weet nog later en anders gewoon niet ☺☺☺)

 

 

Welterusten!

 

En voor we het wisten was het alweer december..

 

heel trouw ben ik niet meer aan het schrijven op dit blog..net alsof ik het ook niet meer zo nodig heb..

 

Ik hoor nog wel eens moppers van meelezers, dat er zo weinig verschijnt, maar helaas..de inspiratie voor schrijven moet er wel ZIJN..

 

En ja, als je een hobby ernaast doet, waarvoor je ook het nodige plaatst en schrijft (Sproets blog) dan raakt het ´je hart luchten´ ook wat op de achtergrond.

 

Het weerspiegelt eigenlijk wel hoe het met ons gaat, het ´gewone leven´(voor zover we ons daarbij een voorstelling kunnen maken ☺☺☺) kabbelt voort.

 

Er waren de nodige doktersbezoeken, waarmee ik u niet zal vermoeien, want dat deed ik mezelf al aan ☺, maar al met al was het een redelijk goed jaar..

 

Vandaag is het alweer de dag tussen Fleur haar overlijden en verjaardag, alhoewel, met dat ik dit typ verspringt de klok naar de verjaardag.

 

Gisteren waren we bij het grafje, de sneeuwklokjes in de bloei! Een winterdag die, voor het eerst in jaren, niet aanvoelde als een winterdag (wel wat winderig en herfstig)

 

Geen herfstige of verdrietige gevoelens bij het graf van Fleurtje, het is zoals het is, en op zich is het goed zo (al hadden we duizenden maal liever een leven mét haar gehad, dat gevoel blijft)

 

Nadien de auto die, bij de begraafplaats, in de modder bleef hangen en een Ro(u)t(e) Mobiel die dit niet beschouwde als ´pech´, kortom: u redt zich maar!

 

Gelukkig werden we door een stel schoonmakers die net in de buurt bezig   waren, bevrijd..

De foto´s die ik traditioneel maak op de dagen rondom Fleur zal ik morgen nog wel even plaatsen, het is nu ruim na twaalven, veel te laat voor deze oudjes!

 

Groetjes en

 

Het was een bijzondere vakantie, de reis liep niet zo voorspoedig..understatement, we waren bijna groen toen we uit het toestel stapten, want het was noodweer in Turkije.

Ieeeeeeeekkksss.... zó hadden we het nog nooit meegemaakt..

Beelden van rampen met vliegtuigen trokken aan het oog voorbij, in het vliegtuig was het doodstil, zelfs het dreinende kind was onder de indruk..

Al met al uiteindelijk toch geland en we zijn nog niet eerder zo opgelucht geweest dan toen we voet aan vaste grond zetten!

De volgende dag bleek het zwaar bewolkt en nog wat regenachtig, maar de dagen erna konden we toch wat zonlicht vangen en lekker relaxen..!

 

na 2 daagjes infuus is het altijd lekker om zondags even uit te waaien op de scoot, dus gistermiddag zijn we, onder dikke dreigwolken, er even op uit geweest..

 

(met die donkere luchten lijken andere dingen (bomen, huizen) bijna overbelicht!)

 

 

 

 

 

en na tien minuten was het alweer opgeklaard, typerend voor deze zomer  

 

 

 

Het zwanenpaar, dat maanden in ´onze´ vijver bivakkeerde is verhuisd naar betere oorden, inclusief jongen.

 

 

 tenslotte kwam ik deze tegen..

 

 

 

en dan kan ik het niet nalaten te denken: waarom betalen mensen alleen HONDENbelasting..     (deze hoop is een stuk groter) en dan zie ik, in gedachten, de paardenstuurman, bij elke lozing, van zijn/haar paard afspringen, met een doggybag en schepje...wanhopig kijkend waar hij/zij deze weer kan lozen, een gemeentelijk prullenbakje is dan toch wel ienimini..(in de verte manlief op de fiets)

 

 

 

Er is een nieuw soort mug aan het ontstaan..

 

Lieten we ons vroeger de nachtrust verstoren door een irritant gezoem, de mug van tegenwoordig heeft steeds meer weg van een kamikaze mug..

 

Geen irritant gezoem, nee, een irritant gezoem met versterker, vast ingebouwd- aan de buitenkant is niets te zien, sterker nog, de HELE mug is nergens te bekennen.

 

Ik vermoed dat ie ook is uitgerust met een gasmasker, was het vroeger genoeg om even flink met je nepcitroentje (zo´n plastic knijpding waar citroensap inzit) rond te wapperen, de moderne mug deinst zelfs niet terug voor een overdosis Autan (met DEET)...

 

Zodra ie de kans schoon ziet gaat ie -niet voorzichtig- op het gekozen slachtoffer af, in een frontale aanval..........

 

Zo belandt ie dan, terwijl het slachtoffer in diepe slaap is, met een luid gejammer middenin het gezicht of oor..

 

U raadt het al, mijn nachtrust werd flink verstoord, uiteindelijk lag ik als een kleurig gestreepte indiaan (autan OP mijn lijf gesmeerd, terwijl ik een gruwelijke pest heb aan die geur en normaliter dat goedje op het kussen/dekbed smeer) nog het slachtoffer te wezen..

 

De volgende dag bedacht ik me dat ik die ventilator, daar aan het voeteneind, ook gewoon aan had kunnen zetten..

 

Tsja, de moderne mens is wat traag in het zich aanpassen aan de moderne mug... ;-)

 

Goed weekend! (en nee, we hebben de mug nog steeds niet gespot en zijn beiden 1 (ja, maar 1) muggenbult rijker..)

   

 

 

 

Ik zag deze spreuk in de krant, iemand had deze naast de voordeur gehangen..

 ik vond em erg RAAK!

 

 

 

boennnnnnn, wapper de wapper, ZO even het stof weg, men oh, men, het is al meer dan een maand geleden dat ik wat schreef!

 

Ik merk toch dat het beheren van meer dan 1 blog ten koste gaat van.....Nou ja, u heeft het gemerkt.

 

Intussen is er wel e.e.a. gebeurd, we waren o.a. op vakantie naar Turkije.

 

Even een weekje uitwaaien (ik had dit blog wel mee kunnen nemen, even een frisse wind erdoor ;-) ) luieren en dus gewoon lekker, lekker NIETS..

 

We hadden het slimme idee om dan, tijdens onze afwezigheid, de woonkamermuren glad te laten stuccen en de verwarming te vervangen voor 2 designradiatoren aan de zijmuren, zodat we optimaal van onze grote, tuingerichte, ramen zouden kunnen gaan genieten.

 

Dus niet met je neus bovenop de werkzaamheden, het leek een slim plan...

 

Dat was het ook, maar in het plannetje was ik een ding vergeten: hoe ongelofelijk werkzaamheden, als deze, kunnen STOFFEN...!

 

Dus eindigde ons weekje Turkije met een landing op Eelde, waarop we gelijk door konden schuiven naar de stofzuiger en de sopdoek..

 

15 uur thuis, tot 20 uur aan het soppen, bekaf naar bed en de volgende dag nog zo´n riedeltje...

 

Ach ja, de mens is slim, maar de nog slimmere mens regelt, bij die werkzaamheden, afsluitend een poetsbedrijf zodat je thuiskomt in huize ´spik en span´

 

-Nooit te oud om te leren-!

terwijl we samen op ons terrasje zaten te genieten van de zon en het heerlijke briesje (en eten en drinken--->niet te vergeten) vroeg ik me af...sinds wanneer dat buikje van hem..en die van mij...

 

En of dat decollete nu ineens een kreukelzone was geworden, of dat het al langer zo was??

 

Kortom, we worden OUDER, gelukkig wél, al bevalt het verval van het lijf me niet zo, zelfs husband kijkt toch wel wat zorgelijk naar zijn zwembandje, dat zegt toch echt wel wat..

 

Verbazingwekkend voor iemand (ondergetekende) wiens lijfelijke verval toch al een poos van zich doet spreken, brakkige pootjes, ogen die soms (g)een eigen leven leiden, ledematen die regelmatig onder stroom staan en toch geen energie geven.. :-)

 

Tsja, het zijn allemaal van die dingen die je aan de buitenkant meestal niet zo ziet..

 

Dus: tijd om eens wat strenger voor onszelf te zijn!

 

Als er binnenkort dus een enorm chagrijnig stukje hier verschijnt, dan weet u hoe het komt :')

 

Vanavond hebben we lekker genoten van een koude salade met sla, asperges, koude aardappel, tomaat, uitje, ham, beetje kaas en ceasardressing, zaaaaaaaaaaaaaaaaalig!

 

(we wilden eerst wat sate op de bbq, maar mijn maag was nog wat onder de indruk van het infuusje, dus morgen nog sate en...dan is het STRENG!)

 

Goed (paas)weekend nog!

 

 

 

 

 

 

 

Tot 2004 had ik nog nooit van een tsunami gehoord..

 

Tot Thailand, rond de kerstdagen, ineens werd overspoeld. Beelden van een zee die verdween en ontiegelijk veel groter weer terugkwam.

 

Alles meenemend, niets ontziend. Paniek, doden, gewonden.

 

Ik keek toen, 3 jaar na het overlijden van Fleur, ik weet nog dat ik dacht ´oh, nu moeten mensen meemaken wat wij ook voelen´ een kind verliezen, vréselijk.

 

En nu, 6,5 jaar later, weer een tsunami, weer die allesverzwelgende zee, weer de paniek, angst, wanhoop en doden.

 

Net zie ik de beelden van hulpverleners, sjouwend met een slachtoffer..

 

en meenam..

is het alweer 1 maart.

 

De tijd is weer voorbij gevlogen (de site van de pensioenen vandaag voor het eerst geraadpleegd, dus dat zegt wel wat ;))

 

Na mijn laatste posting hebben we Pipi in laten slapen, ze werd heel snel minder, ´s avonds gaf je er geen cent meer voor, de ochtend was er tot een paar keer toe een opleving.

 

Maar na 2 avonden was het duidelijk dat ze aan het eind van haar krachten was. Woensdags hebben we de dierenarts besproken en het was goed, zo.

 

Gelukkig niet zo intens verdrietig en van slag als met Twikkel   alsof we toch wat langer aan het idee gewend waren en ik denk ook dat we ons bij Twikkel ook nog wel wat schuldig voelden, het idee dat we misschien toch te lang hadden ´aangezien´..

 

En dan is ons huis nu, voor het eerst in ons huwelijk, zonder huisdieren. Het is wennen, stil, leeg en er míst wat, maar aan de andere kant slapen we veel dieper, hebben we veel minder zorg en werk..

 

Toch ook wel even fijn! Vrijheid, wie weet voelt het een piepklein beetje zoals ouders zich voelen als de kinderen zijn uitgevlogen.

 

Dubbel natuurlijk, stil, leeg, maar ook prettig dat je even geen rekening hoeft te houden met..

H. gaat binnenkort naar de neuroloog, zijn klachten aan zijn hand zijn nooit helemaal verdwenen sinds de operatie, er rest nog een zenuwpijn aan de pink/ringvinger, dus dat lijkt toch iets met de zenuwehhh..

 

Eens kijken of hij vlot bij mijn neuroloog terecht kan..

 

De ouderdom komt met gebreken! Nu maar hopen dat het straks geen villa WAO-a wordt hier ☺☺

 

Verder hebben we zaterdag een gezellige knutselmiddag gehad, het fotoalbum, nav het gouden jubileum van mijn ouders is kleurrijk en creatief onder handen genomen door (schoon) zussen, kleinkinderen en ondergetekende.

 

We hebben gestempeld, gekleurd, geplakt enz...

 

Nu aan schoonzus de eer om alles in het fotoboek te plakken, ik ben benieuwd hoe het wordt!

Verder niet veel nieuws, dus we doen er weer zoveel bij (zou mijn moedertje zeggen!)