Deze week in het nieuws iets waar ik me al een poos over verbaas en waar ik   toch ook wel vaak naar kijk op de tv

 

Wat dat is? De televisieopnames op een spoedopvang.. Misschien is het een stukje beroepsdeformatie, een deel interesse, maar vast ook een (klein)deel ´sensatie´

Al verschillende keren sprak ik tegen anderen mijn verbazing uit over het feit dat mensen, juist in hun kwetsbare momenten, het goed vonden dat de camera erbij was.

 

Ikzelf zou dat NOOIT doen..ik snap het eigenlijk ook niet, het is voor mij zo privé...dat zou ik nooit met volk en vaderland willen delen.. en ik denk me ook redelijk te beseffen wat voor impact ´het bekend zijn van tv, op welke manier, om welke reden dan ook, kan zijn..

 

Maar goed, deze week was het VU in opspraak, er waren verborgen camera´s op de spoedopvang geplaatst, een team bekeek de beelden en volgde de verhalen van mensen die binnenkomen op de spoedopvang zonder dat die mensen daarvan wisten.

 

Op basis van wat ze zagen of hoorden, bepaalden ze of iemand of iets interessant genoeg zou zijn voor de tv en werden de patiënten gevraagd of ze mee wilden werken..

 

Dus pas NA dat gesprekken waren beluisterd, beelden bekeken!

 

De directie van het ziekenhuis wilde ook nog verdedigen dat ze dit had toegestaan..

In mijn brein ontstaat dan kortsluiting, de gedachte dat iemand meekijkt of meeluistert terwijl jij dat niet weet, de meest intieme of genante dingen kunnen voorbij komen, toch?? Hoe zou de directeur of bestuurslid dat vinden, als hij/zij met een genant probleem stiekem gefilmd of afgeluisterd bleek..?

(ik ben een beelddenker, dus ik zie zo, aan mijn oog, een paar leuke genante problemen voorbij fietsen...)

 

Zouden ze dan nog zo rustig verdedigen dat er grove inbreuk is gedaan op de privacy?? Ik geloof er geen barst van!!  

 

En eigenlijk wens ik zulke blaaskaken toe dat het hen zou overkomen, die beelden die in mijn brein voorbij komen.. ben benieuwd hoe ze dan zouden piepen!

 

Iedereen die de afgelopen 2 weken op de spoedopvang van het VU is geweest zou zich eigenlijk aan moeten sluiten bij de klagers en ik wens iedereen een fikse schadevergoeding en dan niet van gemeenschapsgeld, maar uit de portemonnee van al die mensen die toestemming gaven om zo om te gaan met de privacy, op een van de meest kwetsbare momenten in iemands leven..

 

zijn ze nou helemaal van de P*t ger*kt! (ik noem maar een genant voorbeeld ☺☺☺)

Zo, dat is eruit!

 

(blijft nog steeds de verbazing over de mensen die wél toestemming geven om gefilmd te worden)

 

 

Een vroegere vriendin van me vertelde eens over haar oom. Deze had een trucje als hij een extra stukje vlees wilde bemachtigen.

 

Als iedereen in gebed verzonken zat, dan legde hij snel zijn kunstgebit op het stukje vlees van een van zijn buren..

 

Gegarandeerd dat ie dan een extra stukkie vlees had!

 

Gisteren zag ik dat principe ook in de eendenwereld. We togen, gewapend met een zakje broodrestjes, naar de vijver, achter ons huis. In een groot wak dobberden ineens heel wat meer eenden dan normaal in de vijver bivakkeren..

 

Ik keek al een beetje bedenkelijk naar de (geringe) hoeveelheid brood en die grote schare eenden..maar vooruit, toch maar even roepen en daar kwam de hele meute aan gescheurd, al slippend over het ijs..hongerig happend naar het toegegooide brood..

 

Niet snel daarna was het brood op. Een paar mannetjes waren zo brutaal om vlakbij onze voeten de kruim op te pikken, dus de laatste kruim maar uit het zakje gewapperd.

 

Ineens komt er een ander mannetje van het ijs de wal op en gaat pontificaal bovenop het laatste broodkruim liggen, zo van ´dat is voor mij´! De andere mannen stonden wat beteuterd te kijken terwijl dat ene mannetje voorzichtig rondom zijn buik het broodkruim aan het oppikken was..

 

´k moest gelijk aan die oom van m´n vriendinnetje denken!☺☺☺

 

Goed weekend (er ligt zelfs een beetje sneeuw-heerlijk, nog echt winterweer!)

 

Eens even bellen, ik ben aangemeld voor operatie, maar het kan onder lokale anaesthesie, wanneer zou ik dan aan de beurt kunnen zijn?

 

Goh, u staat nog niet in de planning..

2 uur later telefoon

 

Hmm nuchter, ik hoefde toch niet nuchter te zijn voor de ingreep..? Nou ja, dus toch wel..

 

Vanmorgen uit bed gerold (veel te vroeg) heel nuchter...naar het ziekenhuis gereden, manlief door naar zijn werk..ik om 7.50 present.

 

Verpleegkundige vlot met opnamegesprek, Janine en Gerja op de IPAD aan het wordfeudten..de co die mn longen en hartje beoordeelde, de zaalarts en zelfs de chirurg, allen verschenen ze aan mijn bedje..

 

Ik was me daar bijna Patiënt (en als ik ergens de pest aan heb!!)Wel heel secuur, extra controle, toch nog een beschuitje en helder vloeibaar tot 2 uur voor de operatie (dat betekent ´nuchter´ tegenwoordig, dus niet meer vanaf 24 uur ´s nachts drooggebekt tot aan de ok!)

 

De ingreep zelf was te doen, wel wat piene, maar er zijn ergere dingen..

 

Ik vond/vind de vermoeidheid erger, het zo afgeragd moe zijn van te vroeg opstaan, wachten, dan dit dan dat..

 

Vandaar dat ik zo snel mogelijk naar huis wilde, maar dat was niet zomaar ok (de chirurg vond dat ik weg mocht, op de afdeling moest er nog van alles gecontroleerd...ik geloof dat ik de APK voor minstens een JAAR weer binnen heb)

 

Wel een veilig idee, ik herinner me nog van jaren geleden dat je maar af moest wachten wie er op de OK met het mes stond te zwaaien, want die persoon zag je voor de ingreep niet..

 

(ik voelde me dan echt een ´onderwerp´ op de lopende band (OK tafel)...dus er is vooruitgang in t zaikenhus..)

 

Ik denk eerder dat ze een beetje ´bang´ van mij waren, die tante die even denkt binnen te fietsen een PAC (port a cath)- waarschuwing: bloederige beelden!- te halen en op de fiets snel weer terug naar huis spoedt

 

Dus ik moest paracetamollen slikken, rustig aandoen, nog een uurtje blijven enz enz..

 

Maar HIJ (de porth a cath) ZIT (en gevonden binnen tien minuten ipv een uur, zoals de vorige keer dat ik een subclavia kreeg) ..

 

Nu eerst maar vroeg onder de wol en uitrusten!! En wie weet kan dit weekend het infuus in de PAC..! Geen bloedbaden meer met prikken..joechei!

 

(en die foto´s.... die ik beloofde, die krijg ik niet geupload hier, dus wie weet nog later en anders gewoon niet ☺☺☺)

 

 

Welterusten!

 

En voor we het wisten was het alweer december..

 

heel trouw ben ik niet meer aan het schrijven op dit blog..net alsof ik het ook niet meer zo nodig heb..

 

Ik hoor nog wel eens moppers van meelezers, dat er zo weinig verschijnt, maar helaas..de inspiratie voor schrijven moet er wel ZIJN..

 

En ja, als je een hobby ernaast doet, waarvoor je ook het nodige plaatst en schrijft (Sproets blog) dan raakt het ´je hart luchten´ ook wat op de achtergrond.

 

Het weerspiegelt eigenlijk wel hoe het met ons gaat, het ´gewone leven´(voor zover we ons daarbij een voorstelling kunnen maken ☺☺☺) kabbelt voort.

 

Er waren de nodige doktersbezoeken, waarmee ik u niet zal vermoeien, want dat deed ik mezelf al aan ☺, maar al met al was het een redelijk goed jaar..

 

Vandaag is het alweer de dag tussen Fleur haar overlijden en verjaardag, alhoewel, met dat ik dit typ verspringt de klok naar de verjaardag.

 

Gisteren waren we bij het grafje, de sneeuwklokjes in de bloei! Een winterdag die, voor het eerst in jaren, niet aanvoelde als een winterdag (wel wat winderig en herfstig)

 

Geen herfstige of verdrietige gevoelens bij het graf van Fleurtje, het is zoals het is, en op zich is het goed zo (al hadden we duizenden maal liever een leven mét haar gehad, dat gevoel blijft)

 

Nadien de auto die, bij de begraafplaats, in de modder bleef hangen en een Ro(u)t(e) Mobiel die dit niet beschouwde als ´pech´, kortom: u redt zich maar!

 

Gelukkig werden we door een stel schoonmakers die net in de buurt bezig   waren, bevrijd..

De foto´s die ik traditioneel maak op de dagen rondom Fleur zal ik morgen nog wel even plaatsen, het is nu ruim na twaalven, veel te laat voor deze oudjes!

 

Groetjes en

 

Het was een bijzondere vakantie, de reis liep niet zo voorspoedig..understatement, we waren bijna groen toen we uit het toestel stapten, want het was noodweer in Turkije.

Ieeeeeeeekkksss.... zó hadden we het nog nooit meegemaakt..

Beelden van rampen met vliegtuigen trokken aan het oog voorbij, in het vliegtuig was het doodstil, zelfs het dreinende kind was onder de indruk..

Al met al uiteindelijk toch geland en we zijn nog niet eerder zo opgelucht geweest dan toen we voet aan vaste grond zetten!

De volgende dag bleek het zwaar bewolkt en nog wat regenachtig, maar de dagen erna konden we toch wat zonlicht vangen en lekker relaxen..!

 

na 2 daagjes infuus is het altijd lekker om zondags even uit te waaien op de scoot, dus gistermiddag zijn we, onder dikke dreigwolken, er even op uit geweest..

 

(met die donkere luchten lijken andere dingen (bomen, huizen) bijna overbelicht!)

 

 

 

 

 

en na tien minuten was het alweer opgeklaard, typerend voor deze zomer  

 

 

 

Het zwanenpaar, dat maanden in ´onze´ vijver bivakkeerde is verhuisd naar betere oorden, inclusief jongen.

 

 

 tenslotte kwam ik deze tegen..

 

 

 

en dan kan ik het niet nalaten te denken: waarom betalen mensen alleen HONDENbelasting..     (deze hoop is een stuk groter) en dan zie ik, in gedachten, de paardenstuurman, bij elke lozing, van zijn/haar paard afspringen, met een doggybag en schepje...wanhopig kijkend waar hij/zij deze weer kan lozen, een gemeentelijk prullenbakje is dan toch wel ienimini..(in de verte manlief op de fiets)

 

 

 

Er is een nieuw soort mug aan het ontstaan..

 

Lieten we ons vroeger de nachtrust verstoren door een irritant gezoem, de mug van tegenwoordig heeft steeds meer weg van een kamikaze mug..

 

Geen irritant gezoem, nee, een irritant gezoem met versterker, vast ingebouwd- aan de buitenkant is niets te zien, sterker nog, de HELE mug is nergens te bekennen.

 

Ik vermoed dat ie ook is uitgerust met een gasmasker, was het vroeger genoeg om even flink met je nepcitroentje (zo´n plastic knijpding waar citroensap inzit) rond te wapperen, de moderne mug deinst zelfs niet terug voor een overdosis Autan (met DEET)...

 

Zodra ie de kans schoon ziet gaat ie -niet voorzichtig- op het gekozen slachtoffer af, in een frontale aanval..........

 

Zo belandt ie dan, terwijl het slachtoffer in diepe slaap is, met een luid gejammer middenin het gezicht of oor..

 

U raadt het al, mijn nachtrust werd flink verstoord, uiteindelijk lag ik als een kleurig gestreepte indiaan (autan OP mijn lijf gesmeerd, terwijl ik een gruwelijke pest heb aan die geur en normaliter dat goedje op het kussen/dekbed smeer) nog het slachtoffer te wezen..

 

De volgende dag bedacht ik me dat ik die ventilator, daar aan het voeteneind, ook gewoon aan had kunnen zetten..

 

Tsja, de moderne mens is wat traag in het zich aanpassen aan de moderne mug... ;-)

 

Goed weekend! (en nee, we hebben de mug nog steeds niet gespot en zijn beiden 1 (ja, maar 1) muggenbult rijker..)

   

 

 

 

Ik zag deze spreuk in de krant, iemand had deze naast de voordeur gehangen..

 ik vond em erg RAAK!

 

 

 

boennnnnnn, wapper de wapper, ZO even het stof weg, men oh, men, het is al meer dan een maand geleden dat ik wat schreef!

 

Ik merk toch dat het beheren van meer dan 1 blog ten koste gaat van.....Nou ja, u heeft het gemerkt.

 

Intussen is er wel e.e.a. gebeurd, we waren o.a. op vakantie naar Turkije.

 

Even een weekje uitwaaien (ik had dit blog wel mee kunnen nemen, even een frisse wind erdoor ;-) ) luieren en dus gewoon lekker, lekker NIETS..

 

We hadden het slimme idee om dan, tijdens onze afwezigheid, de woonkamermuren glad te laten stuccen en de verwarming te vervangen voor 2 designradiatoren aan de zijmuren, zodat we optimaal van onze grote, tuingerichte, ramen zouden kunnen gaan genieten.

 

Dus niet met je neus bovenop de werkzaamheden, het leek een slim plan...

 

Dat was het ook, maar in het plannetje was ik een ding vergeten: hoe ongelofelijk werkzaamheden, als deze, kunnen STOFFEN...!

 

Dus eindigde ons weekje Turkije met een landing op Eelde, waarop we gelijk door konden schuiven naar de stofzuiger en de sopdoek..

 

15 uur thuis, tot 20 uur aan het soppen, bekaf naar bed en de volgende dag nog zo´n riedeltje...

 

Ach ja, de mens is slim, maar de nog slimmere mens regelt, bij die werkzaamheden, afsluitend een poetsbedrijf zodat je thuiskomt in huize ´spik en span´

 

-Nooit te oud om te leren-!

terwijl we samen op ons terrasje zaten te genieten van de zon en het heerlijke briesje (en eten en drinken--->niet te vergeten) vroeg ik me af...sinds wanneer dat buikje van hem..en die van mij...

 

En of dat decollete nu ineens een kreukelzone was geworden, of dat het al langer zo was??

 

Kortom, we worden OUDER, gelukkig wél, al bevalt het verval van het lijf me niet zo, zelfs husband kijkt toch wel wat zorgelijk naar zijn zwembandje, dat zegt toch echt wel wat..

 

Verbazingwekkend voor iemand (ondergetekende) wiens lijfelijke verval toch al een poos van zich doet spreken, brakkige pootjes, ogen die soms (g)een eigen leven leiden, ledematen die regelmatig onder stroom staan en toch geen energie geven.. :-)

 

Tsja, het zijn allemaal van die dingen die je aan de buitenkant meestal niet zo ziet..

 

Dus: tijd om eens wat strenger voor onszelf te zijn!

 

Als er binnenkort dus een enorm chagrijnig stukje hier verschijnt, dan weet u hoe het komt :')

 

Vanavond hebben we lekker genoten van een koude salade met sla, asperges, koude aardappel, tomaat, uitje, ham, beetje kaas en ceasardressing, zaaaaaaaaaaaaaaaaalig!

 

(we wilden eerst wat sate op de bbq, maar mijn maag was nog wat onder de indruk van het infuusje, dus morgen nog sate en...dan is het STRENG!)

 

Goed (paas)weekend nog!